خدا در مدينه توسط يارانشان نخواهد بود تا دوباره حضرت آنان را ترخيص كنند و بگويند خداوند من را حفظ خواهد كرد ، البته حراست ابو طالب از رسول خدا مسأله‌اى غير قابل انكار است « 1 » ولى نزول آيه در اين باره قابل اثبات نيست . در برخى از مصادر اهل سنت روايتى ديگر از قول ابن عباس به چشم مىخورد كه در آن از رسول خدا پرسيده‌اند : كدام آيه بر شما گران آمد ، حضرت فرمود : در ايام موسم در منا بودم و مشركان عرب و ساير مردم در آنجا بود ، جبراييل بر من نازل شد و گفت : يا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ . . . ؛ « اى رسول ؛ آنچه از پروردگارت بر تو نازل شده ، برسان . . . » من برخاستم و ندا دادم اى مردم : چه كسى من را يارى مىكند تا پيام پروردگارم را برسانم و براى او بهشت باشد ، اى مردم بگوييد لا إله إلّا اللّه و من رسول خدايم تا رستگار شده ، نجات يابيد و به بهشت رويد ، پس هيچ‌كس از مرد و زن و كودك نبود جز آنكه من را با خاك و سنگ هدف قرار داد و در صورتم آب دهان انداخت و گفتند ، دروغ‌گوست . . . پس عباس عموى ايشان آمد و حضرت را از دست آنان نجات داد و آنان را به عقب راند . « 2 » اعمش مىگويد به همين دليل بنى العباس افتخار مىكنند و مىگويند : اين آيه كه مىفرمايد : إِنَّكَ لا تَهْدِي مَنْ أَحْبَبْتَ وَ لكِنَّ اللَّهَ يَهْدِي مَنْ يَشاءُ . . . ؛ « 3 » « تو آن‌كس را كه دوست دارى نمىتوانى هدايت كنى ، بلكه خداوند هركس را بخواهد هدايت مىكند . . . » درباره بنى العباس نازل شده است چون پيامبر مىخواستند ابو طالب هدايت شود ولى خداوند عباس را هدايت كرد . آثار وضع و جعل در اين حديث به خوبى نمايان است ، در واقع اين حديث ساخته دست افرادى است كه مىخواهند براى بنى العباس در برابر علويان فضيلتى بسازند چون :

--> ( 1 ) . ر . ك : اسماعيل ابن كثير ، تفسير القرآن العظيم ، ج 2 ، ص 79 . ( 2 ) . الدرّ المنثور ، ج 3 ، ص 17 ؛ فتح القدير ، ج 2 ، ص 61 ؛ روح المعانى ، ج 4 ، ص 290 ( 3 ) . قصص ، 56